Als socialist ben ik in de eerste plaats een mensenmens. Voor mij zit daar precies de kern. Terugkijkend denk ik dat ik eigenlijk altijd al een socialist ben geweest. Niet omdat ik dat ooit bewust besloot, maar omdat de scherpe randjes uit mijn jeugd en later ook uit mijn volwassen leven mij hebben laten zien hoe ongelijk de wereld vaak verdeeld is.

Eind 2012 werd bekend dat 8,5% van alle huishoudens in Nederland onder de armoedegrens leefde. Dat waren ruim 1,1 miljoen mensen: uitkeringsgerechtigden, zzp’ers, werkenden en alleenstaande ouders. Mensen die iedere dag hun best doen om rond te komen, maar bij wie dat simpelweg niet lukt. Wie zich daarin verdiept, merkt al snel dat het niet bij een statistiek op papier blijft. Armoede betekent in de praktijk langs verschillende loketten gaan, formulieren invullen en steeds opnieuw je verhaal moeten doen. Het gevoel dat je telkens weer met je billen bloot moet om hulp te krijgen. En de vraag die veel mensen bezighoudt: waar moet je eigenlijk zijn?

Tegelijk ontdek je dat niemand hier echt alleen in staat. Achter elke voordeur zit een verhaal. Soms hoopvol, soms zwaar en soms ronduit schrijnend. Juist daar begint voor mij ook de politiek. Helaas is dat anno nu nog steeds de realiteit voor veel mensen. Ondanks jaren van politieke beloftes — van de kabinetten Rutte tot aan het huidige kabinet — is armoede nog altijd niet verdwenen.

Juist daarom geloof ik dat politiek niet alleen over woorden moet gaan, maar vooral over daden. In 2014 dreigden gezinnen die zich hadden aangemeld voor de vakantie voor minima buiten de boot te vallen. Samen hebben we ervoor gezorgd dat die vakantie er toch kwam.

Voor mij is dat waar socialistische politiek uiteindelijk over gaat: luisteren naar wat er op straat speelt en ervoor zorgen dat die stem ook in de raad wordt gehoord. Want politiek begint en eindigt uiteindelijk bij mensen.